در هر مجموعه‌ای، بخشی از موفقیت‌ها در قاب عکس‌ها ثبت می‌شوند و بخشی دیگر، آرام و بی‌صدا در جریان‌اند؛ در پاسخ‌دادن به یک تماس، پیگیری یک درخواست، تنظیم دقیق یک نامه، حل مسئله‌ای پیش‌بینی‌نشده یا راهنمایی صبورانه فردی که نمی‌داند برای انجام کارش باید از کجا شروع کند.

کارمند بودن، تنها حضور در یک اتاق و انجام مجموعه‌ای از وظایف روزانه نیست. کارمند، گاهی حلقه اتصال میان یک تصمیم و اجرای آن است؛ گاهی صدای آرامش در میان پیچیدگی‌های اداری و گاهی همان کسی است که با دقت و مسئولیت‌پذیری خود اجازه نمی‌دهد مسیر خدمت‌رسانی متوقف شود.

واقعیت این است که کیفیت یک سازمان را فقط از روی ساختمان‌ها، تجهیزات یا نمودارهای عملکرد نمی‌توان سنجید. بخش مهمی از اعتبار هر مجموعه، در نوع مواجهه کارکنان آن با مردم شکل می‌گیرد؛ در احترام، سرعت، دقت، انصاف و حتی در جمله ساده‌ای مانند: «اجازه بدهید موضوع را پیگیری کنم.»

این جمله شاید کوتاه باشد، اما وقتی با تعهد همراه شود، می‌تواند بخشی از نگرانی یک دانشجو، همکار، بیمار، مراجعه‌کننده یا خانواده‌ای را کاهش دهد.

روز کارمند، فرصتی برای تکرار تعریف‌های رسمی نیست؛ بهانه‌ای است برای دیدن تلاش‌هایی که به دلیل تداوم، عادی به نظر می‌رسند. برای قدردانی از کسانی که بسیاری از روزها، فشار کار، محدودیت‌ها و دشواری‌ها را پشت لبخند و رفتار حرفه‌ای خود پنهان می‌کنند تا چرخ امور از حرکت نایستد.

البته قدردانی واقعی تنها در پیام تبریک خلاصه نمی‌شود. شنیدن دغدغه‌های کارکنان، فراهم‌کردن امکان رشد، ایجاد فضای امن و محترمانه، توزیع عادلانه مسئولیت‌ها و توجه به سلامت جسم و روان آنان، شکل‌های جدی‌تر و ماندگارتری از قدردانی‌اند. سازمانی که نیروی انسانی خود را ببیند، صدای او را بشنود و برای توانمندی‌اش ارزش قائل شود، مسیر پیشرفت را نه روی کاغذ، بلکه در واقعیت طی خواهد کرد.

امروز فرصتی است تا به همه کارکنانی که با دانش، صبوری و احساس مسئولیت، هر روز بخشی از مسیر خدمت را هموار می‌کنند، بگوییم: تلاش شما، حتی زمانی که در گزارش‌ها و قاب‌ها دیده نمی‌شود، در زندگی آدم‌ها اثر می‌گذارد.

روز کارمند، بر تمام کسانی که کار را صرفاً یک وظیفه نمی‌دانند و با حضور مسئولانه خود به سازمان معنا می‌بخشند، گرامی باد.